سلام

تو روزایی که غم ٬ آسمون دلم رو پوشونده حس می کنم که چقدر من خوشبختم!!

تو روزایی که این همه انتظار و صبوری و اشک های من برای سنتوری رسیده به شنیدن عبارت تلخ "سی دی سنتوری " از گوشه و کنار هر خیابونی! تو روزایی که صدای ساز علی سنتوری من همه جا پر شده و هر کی شنیده از خودش بی خوده! اما هیچ کس به من رحم نکرد! هیچ کس صبر نکرد! هیچ کس برای این همه اشک و صبوری و انتظار حرمت قائل نشد! قرار بود علی تنها ٬ علی پر غم ٬ علی سنتوری رو تو سینما ببینیم! کاش همه صبر می کردیم! کاش ...

تو این روزا که گریه و نفرین همه آدمایی که نذاشتن علی سنتوریمو ببینم شده بود همدمم! تو بودی که اومدی بابا! اومدی و آرومم کردی! اومدی و تلخ ترین روزای زندگیمو کردی شیرینترینشون!!

بابای نازنینم یعنی شما همه دل نوشته های منو می خوندید؟! در تمام مدتی که من فکر می کردم فراموشم کردید! در تمام لحظه هایی که من فکر می کردم تنها برای دل تنهای خودم می نویسم! شما بودید و حضور داشتید! از فکرش هم غرق شوق می شوم ! 

سلام

این روزها انقدر گیج و سردرگمم که حتی مداد سیاه سوسمار بچگی هایم با ته جویده شده ام را پیدا نمی کنم برای نوشتن چند خطی یادگاری از نیمه زمستان برفی ام! (از وقتی فهمیدم نویسنده های بزرگ ته مدادهایشان را می جویده اند من هم این عادت لعنتی را پیدا کردم !! تا شاید کمی شبیهشان شوم) آنقدر از فکر کردن به اتفاقات کوچک و بزرگی که دور و برم می افتد خسته می شوم که شبها نخوابیده خوابم می برد !

آنقدر برف می بارد که دیگر کسی برای آمدنش ذوق نمی کند! اما من هنوز هم وقتی موهای مشکی پیدا از زیر شال صورتی ام سفید می شود خوشحال می شوم! با همان موهای سفیدم در روزی برفی می پیچم به سمت میدان فلسطین! از جلوی مرکز بیماری های آسم و حساسیت های ریوی که رد می شوم سرفه ام می گیرد! دلم از آن اسپری آبی هایی می خواهد که توی کشوی پدربزرگ است !

به سینما فلسطین می رسم! یاد جشنواره پارسال می افتم! یاد سنتوری! یاد شلوغی های جلوی سینما استقلال در خیابان ولیعصر! رفته بودم برای دیدن تنهایی و غمهای علی سنتوری و شنیدن نوای دل انگیز سنتورش اشک بریزم اما خوب یادم هست همه اشک هایی که برای ندیدن سنتوری ریختم و تسکین های مادر که وعده دیدن علی سنتوری را در دو ماه بعد می داد و نوروز ۸۶ که موکول شد به سوم مرداد و آن هم که گذشت و رفت و شد یک سال و ... من هنوز ندیدمش !

سینما فلسطین شلوغ است! صف بسته اند در انتظار دیدن کنعان! اما این شلوغی به یک صدم شلوغی های سنتوری پارسال هم نمی رسد! ذوق و شوق ندارم! آمده ام اگر شد کنعان را ببینم و اگر نشد هم هیچ! نه اشکی نه ... برای چه ؟ ارزش دارد مگر ؟

از کنار همه آدمهایی که در صف ایستاده اند می گذرم تا برسم ته صف! زل می زنم تو صورتشان ! موهای بلند ! شال گردن های بلند ! قدهای بلند ! پالتوهای بلند ! خنده های بلند ! چقدر اینجا همه چیز بلند است ! ته صف که می رسم مامان زنگ می زند و خبر می دهد کنعان اکران نمی شود ! رادیو گفته !

دلم می خواهد به همه شان بگویم کنعانی در راه نیست اما به هیچ کس نمی گویم بگذار تو این صف بلند با همه بلندیهایشان حال کنند ! در همان هوای برفی بی چتر با موهایی سپید از برف برمی گردم خانه ! این بار از جلوی مرکز بیماری های پوست و جذام رد می شوم ! اشکم که می افتد روی صفحه اول مجله فیلمم می فهمم چند دقیقه ایست روبروی این ساختمان یخ زده ایستاده ام ! شب می فهمم کنعان اکران شده ! چه بگویم ؟! عادت کردم به شنیدن خبرهای دروغین! مامان می گوید قسمت نبوده حتما ٬ روزی دیگر ! و هنوز آن روز دیگر نیامده !

بابایی میام دنبالت تا با هم بریم کنعان ببینیم ! نگو نه که دلم میگیره ٬ باشه ؟

                                                         جودی کوچولوی تو  

پ.ن :

۱- اصلاح طلبان رد صلاحیت شدند! نمی دانم این صلاحیت که می گویند چیست! یعنی تا به حال هر که بوده صلاحیت داشته! اعتراض ؟! دیگر حتی نای اعتراض کردن هم ندارم! می شینم و منتظر می مانم ! منتظر آینده ایرانم! سرزمین آریایی ام! دلم می خواد برم مقبره کوروش و فریاد بزنم: برخیز کوروش بزرگ که اوضاع بسی قاراشمیش است!

۲- منو چه به این حرفا ! 

سلام ساعت از دو نیمه شب گذشته ! صبح باید زود بیدار شم . امتحان دارم . اما من هنوز در تختم ثانیه ها را می شمارم و گذشته ها را مرور می کنم ! هر از گاهی از این پهلو به پهلوی دیگر می شوم و فریاد تخت بلند می شود ! لحاف صورتی را تا گلویم بالا کشیده ام ! گرمم شده ! پیشانی ام را می چسبانم به دیوار کناری که یخ است ! سرم از هر چه خاطره است خالی می شود !

امشب همبازی دوران کودکی و عشق دوران نوجوانیم را دیدم ! همبازی همان وقت ها که موهایم بلند بود ٬ خیلی بلند ! و او عاشق موهای بلند بود ! هم بازی همان وقت ها که او ریش نداشت ! پوستش سفید و نرم بود ! خانه پدر بزرگ من و او که مهمان ما و دیوار های قدیمی خانه که پناه خنده های ما بود ! به خنده زردمبو صدایش می کردم! چقدر می خندیدیم !

چند سالی از من بزرگتر بود ! همین همبازی دوران کودکی بود که بعدتر وقتی نوجوان بودم ٬ حوالی بلوغ و اوج احساسات ٬ شد عشقم ! میز و نیمکت های مدرسه و دفتر و کتاب ها پر شده بود از حرف ف به نشانه اول اسم عشقم ! دختر ها برای هم فال می گرفتند ! یک بار برای من و عشقم فال گرفتند ! اسمهایمان را نوشتند کنار هم و شمردند و اعدادی را جمع و تفریق کردند و گفتند : ۹۴ درصد دوستم دارد ! ذوق را می شد از چشمهایشان خواند اما من نگران آن ۶ درصد باقی مانده بودم که چرا دوستم ندارد و ... چه دنیایی داشیم !

همان وقت ها بود که بزرگ شد ! مرد شد ! مغرور شد ! دیگه باهام نخندید ! همیشه فکر می کردم چون موهایم را کوتاه کرده ام دیگر دوستم ندارد ! و شاید او فکر می کرد چون ریش در آورده من دیگر دوستش ندارم !

از وقتیکه بی هیچ کلامی حتی سلامی از کنارم رد شد و رفت - انگار که همبازیش را نمی شناسد - دیگر عشقم نبود ! دیگر از ذهنم پاک شد و تنها ماند خوشی خاطرات ! دیگر نه هم بازیم بود نه عشقم !